Suzanne (79)

Suzanne (79)

Suzanne is een vrouw van 79 die als haar hele leven verantwoordelijke geweest is van een groot bedrijf van bloemen en planten. Ze leidde een team van 10 mensen en verdiende goed haar boterham. Suzanne is getrouwd geweest en heeft een zoon. Na haar echtscheiding leerde ze Karel kennen, waar ze sinds 15 jaar mee samenleeft. Na een tijd kon Suzanne haar vergeetachtigheid niet langer wegsteken. Onderzoek wees uit dat ze aan Alzheimer-dementie leed. 

Bij Suzanne was het Karel die de eerste stap zette voor een netwerkgroep: hij was het moe om alles alleen op te moeten nemen. Door Suzannes ziekte was hun relatie veranderd en daar had hij het best moeilijk mee. Soms had hij het gevoel dat er alleen maar de dementie was en geen Suzanne meer…
Naast Karel en Suzanne werd Ella, Suzannes beste vriendin, uitgenodigd, 2 mensen van de thuiszorg en Lydia, een buurvrouw. Suzannes zoon was op dat moment in een zware echtscheiding verwikkeld en zag het niet zitten om te participeren.

Zowel Karel als Ella gaven na enkele samenkomsten aan dat het deugd deed dat er op een heel respectvolle manier gepraat werd met en over Suzanne.  Ze had ook opvallend vaak ‘heldere’ momenten tijdens de samenkomsten, zeker als iemand van de aanwezigen een goeie ‘voorzet’ gaf. De aanwezigheid van mensen die dagdagelijks bij Suzanne waren, was essentieel. Suzanne begon elke samenkomst namelijk steevast met de boodschap dat ze heel blij was dat iedereen er was en dat alles heel goed met haar ging. Door de verhalen van de aanwezigen konden de puzzelstukjes van de voorbije weken samengelegd worden en kon er gezocht worden naar oplossingen voor wat moeilijk ging.

Naast het zoeken naar creatieve oplossingen voor allerlei dagdagelijkse zaken lag het accent in deze netwerkgroep ook op het uitschrijven van Suzannes levensgeschiedenis, en dit op haar eigen initiatief. Toen Suzanne op een bepaald moment een helder verhaal vertelde over haar leven op de boerderij van haar ouders opperde één van de mensen van thuiszorg: “ik ga dit opschrijven...”, waarop Suzanne zei: "Ja, ik moet nu draadjes werpen zodat jullie me later kunnen terughalen, want soms overvalt me een grote paniek alsof ik verdrink in een dikke mist. Als je dan begint te praten over de boerderij maar ook over bloemen en planten helpt me dat om terug te komen, beter dan als je begint te vertellen over je eigen zieke kinderen thuis…" Op die manier werden aanknopingspunten verzameld die anderen hielpen om de mens in Suzanne te blijven zien: de succesvolle zakenvrouw, de bruggenbouwer, de overlever als kind tijdens de oorlog…

De groep bleef 2 jaar samenkomen, waardoor Suzanne veel langer dan ooit verwacht kon thuis blijven. Toen ook dat niet meer mogelijk bleek, werd samen gezocht naar een plaats in een specialiseerde setting met uitzicht op een mooie tuin…

De namen zijn fictief ter bescherming van de privacy van de betrokken mensen.