Bo (5)

Bo (5)

Tijdens een voordracht rond netwerkgroepen komen de ouders van Bo naar ons toe. Hannah, de mama van Bo: "Van zodra Bo geboren was, is er een enorm aanbod geweest van goede zorg en ik ben blij dat dit er was en is, maar nu de eerste ‘schok’ wat geluwd is, wil ik eigenlijk meer. Ik wil zoeken naar hoe Bo een zo gewoon mogelijk leven kan leiden, hoe we hem net als zijn broers en zus een plaats kunnen geven in onze familie en vriendenkring, hoe we Bo ook kunnen zien als een kind met mogelijkheden en niet in de eerste plaats als een kind met syndroom van Down."  Papa Dieter vult aan: "We zijn overspoeld met goede raad, begeleiding en advies, maar eigenlijk moeten we dringend stilstaan bij wat wij als gezin willen en dan keuzes maken, want dat doen we ook bij onze andere kinderen."

Na deze eerste enthousiaste kennismaking en hun belofte zeker terug contact op te nemen bleef het geruime tijd stil. Toen we vanuit LUS enkele weken later eens polsten of ze nog interesse hadden, gaf Hannah aan dat het oorspronkelijke enthousiasme getemperd was toen ze samen begonnen na te denken over wie ze zouden vragen om in Bo's groepje te zitten. Al hun vrienden zaten ‘in de jonge kinderen’ en hadden zelfs geen tijd voor zichzelf of elkaar, laat staan dat ze dan nog in zo’n netwerkgroep zouden willen zitten. Dieters broer en zus leken dan weer niet zo betrokken en aan hen durfde Dieter het niet te vragen, uit angst een ‘nee’ als antwoord te krijgen. En Dieter en Hannah hadden zelf ook het gevoel geen energie over te hebben om in zo’n avontuur te stappen. Enkele maanden gingen voorbij, tot Dieter eind juni een mailtje stuurt: "Het is tijd dat we er mee beginnen, er komen zoveel vragen op ons af dat we de meerwaarde van zo’n groep wel eens willen uittesten…"

Dieter en Hannah nodigden Bo's oma uit, enkele buren en een goede vriendin en vriend. Ze durfden uiteindelijk ook Dieters broer en zus uit te nodigen en dat bleek een schot in de roos: zij gaven aan dat ze eigenlijk zaten te wachten op een initiatief waardoor ze hun betrokkenheid naar Bo, Hannah en Dieter een concrete invulling konden geven. Vanuit LUS vonden we via de tante van iemand uit een andere netwerkgroep in de buurt Elise, een dynamische jonge dame die zin had om als LUSmedewerker mee in dit proces te stappen. Zo ging de groep in september van start. 

Tijdens de eerste samenkomst lieten we Bo op een groot blad papier liggen en tekenden de contouren af. Terwijl de aanwezigen mee nadachten over waar Bo plezier in heeft, zodat er ook voor Bo kon gezocht worden naar een buitenschoolse activiteit, zaten Bo en broer Thomas op de grond in de living het silhouet in te kleuren. Ondertussen kwamen ook thema’s aan bod als inclusief onderwijs of niet, een gewone speelpleinwerking in de vakantie of niet, op reis gaan met het vliegtuig of niet... en er zullen er zeker nog volgen!  

De namen zijn fictief ter bescherming van de privacy van de betrokken mensen.